Ճամփորդություն դեպի Ջրվեժի անտառապարկ

Այսօր նոյեմբերի յոթն է՝ արևոտ, գեղեցիկ, աշնանային օր: Մենք մեր դասարանով ճանապարհ ընկանք դեպի Ջրվեժի արգելոց: Ճանապարհին մենք հետաքրքիր և զվարճալի պատմություններ էինք միմյանց պատմում: Հասնելով անտառապարկ բոլորը սկսեցին ֆոտոնկարներ անել: Ես նույնիսկ չգիտեի տերևներ հավաքեի, թե նկարեի: Մի փոքր առաջացանք ու մեզ դիմավորեց սև- սպիտակ գույներով մի շնիկ: Մենք նրան չկարողացանք սիրել, որովհետև պիտի գնաինք նախաճաշելու: Մոտեցանք լճակին այնտեղ էլ մեզ դիմավորեց շականակագույն շունիկ: Այնտեղ տեսարանը շատ-շատ գեղեցիկ էր: Լճակը կարծես հայելի լիներ, նրա մեջ արտացոլվում էին ծառերը: Ֆոտոնկարների մեջ երևում էին երկկողմանի նկարներ: Այս գեղեցիկ տեսարանում մենք նստեցինք սեղանի շուրջ նախաճաշեցինք, արտասանեցինք մեր անցած ոտանավորները, գեղեցիկ նկարներ արեցինք և նկարվեցինք: Բոլորս շատ սիրուն, հետաքրքիր տերևներ և կոններ հավաքեցինք: Իմ հավաքածը իր շատ սիրուն տեղը գտավ մեր տանը: Մեր հավաքած տերևներով թղթի վրա հետաքրքիր պատկերներ ստացանք:

Вот она какая, школа будущего

Жила- была школа. В этой школе были стулья- роботы. Люди
могли сидеть на них и нажимать на пульт, чтобы стулья сами двигались. В этой школе на столах можно писать как в тетрадях, и чтобы на столе не занимать очень много места, можно превратить то, что написал в какую- нибудь фигурку, а потом обратно, в то, что написал. В буфете этой школы даже есть такой прибор, что какое блюдо напишешь, это блюдо окажется перед тобой. В этой школе вместо транспортов летают скутеры.

Моя школа

Моя школа называется <Учебный комплекс имени Мхитара Себастаци> . Моя школа состоит из семи чудес. Моей школе тридцать лет. В моей школе есть ранчо, где есть много лошадей и пони. Там есть ещё павлины и собаки. В моей школе есть красивые сады.Я люблю мою школу.

Я Себастаци

Я себастаци, потому что учусь в учебном комплексе имени Мхитара Себастаци. Мхитар Себастаци- армянский языковед, богослов. Настоящее имя его Манук. впоследствии, после принятия священного сана, он был наречен Мхитаром.